VERMOLMD
Wanneer Boris Suykerman op zoek gaat naar rare mensen, verwacht hij er niet veel van. Waarom hij ze als raar omschrijft, weet hij niet goed – hij weet zelfs niet helemaal waarom hij de advertentie plaatst. Het enige dat hij zeker weet is dit: er moet iets veranderen. Zijn leven als spookschrijver – een schrijver die boeken schrijft voor andere mensen – is leeg. Hij heeft geen vrienden meer, ziet niemand, en haalt geen voldoening uit wat hij doet. Nochtans, hij heeft altijd al geschreven, zo herinnert hij het zich, en ooit schreef hij alleen maar voor zichzelf. Dat doet hij nu niet meer.
Boris grijpt terug naar een tijd wanneer zijn leven beter was – of beter leek – en duikt in herinneringen. Wat en wie hij zal vinden eens zijn zoektocht goed en wel op gang is getrokken, is nog onduidelijk, maar interessant zal het zeker worden.
Hieronder zie je enkele illustraties uit Vermolmd. Het boek bevat elf kleurenillustraties. Onder de illustraties kun je een fragment lezen.
Ik stelde mezelf opnieuw de vraag: waarom doet ge dit? Ik vermoed dat u zich die vraag op dit eigenste moment ook stelt, misschien hebt ge dat ondertussen zelfs al een handvol keren gedaan. Het antwoord luidde, toen althans, als volgt: ik wilde iets voelen, een sensatie gewaarworden alwaar ik ze jarenlang had moeten missen. Het klinkt zeemzoeterig, misschien zelfs onnozel, toch? Ik kan het niet anders omschrijven. Ik had alleen nog maar de herinnering aan het voelen; verder was ik afgevlakt, was mijn leven dof geworden, en ik wist zeker dat het dat vroeger niet was geweest.
Werken, dat was het enige dat ik deed, en daardoor ontmoette ik bitter weinig nieuwe mensen, behalve dan de meestal dodelijk oninteressante mensen wiens biografieën ik in elkaar knutselde, en verloor ik tevens stelselmatig de ouwe. En als ik dan toch eens iemand ontmoette, was dat meestal de eerste vraag die ze mij stelden. Zoals die groentesapverkoopster; ook zij had ervoor gekozen om te vragen wat ik dan deed. Ik neem haar niets kwalijk, de bedoelingen waren ongetwijfeld goed, maar van alle dingen die ge aan een onbekende kunt vragen, toch? In de meeste gevallen, namelijk, is een job niet wat men doet – althans, het is niet wat men zou wíllen doen. Het is echter maar al te vaak het enige dát men doet, waardoor we al snel vergeten wat we zóuden doen indien we daartoe de kans kregen. In mijn geval was mijn job in een ver verleden tevens mijn eerste echte hobby geweest, waarschijnlijk zelfs mijn allereerste passie. Langzaamaan schreef ik echter alleen nog voor het werk, voor die andere mensen, een spookschrijver die eigenlijk niet goed meer wist hoe hij voor zichzelf moest schrijven. En dan blijft er maar weinig over van wat men doorgaans een leven zou noemen.
Levenloos, dood. Saai. Leeg.
Woorden genoeg; ik ben tenslotte een schrijver, al heb ik me lang niet als dusdanig durven omschrijven. Ik voelde me nooit goed genoeg om me bij échte schrijvers te mogen klasseren. Het moet me misschien terzelfdertijd ook niet verbazen dat ik uiteindelijk in dit spookberoep verzeild geraakte: ik ben er goed in, het wordt goed betaald, en het is veel beter dan de alternatieven. Een mens zou voor minder verkrampen, zeker als het zo comfortabel aanvoelt.
Sander Vanackere 